W Stegocephalians

Original: http://tolweb.org/articles/?article_id=470

 

Ucho stegocephalians podzielona jest w uchu wewnętrznym (tylko część Znalezione w początkowo wodnych kręgowców hagfishes, minogów, chrzęstne i actinopterygians), ucha środkowego oraz ucha zewnętrznego. Ucho zewnętrzne składa się struktur (takich jak Małżowina u ssaków), które pomagają kanał dźwięków do ucha środkowego. Prawdziwa ucha zewnętrznego nie istnieje w wszystkich stegocephalians; to jest unikatowy dla ssaków, wśród zachowanych kręgowców. Ucha środkowego składa się Tympanon (błona bębenkowa), kosteczki słuchowe, które przekazują dźwięki z bębenek do ucha wewnętrznego i struktur związanych (nerwy, naczynia krwionośne, itp.). Bębenek nie jest zawsze obecny, ale to jest wymagane do uzyskania wysokiej częstotliwości, wode dźwięki. Jednak, czworonogie braku Tympanon (wszystkie salamandry, caecilians, niektóre żaby, Sphenodon i węże), można nadal usłyszeć drgania sejsmiczne (przekazane przez ziemi fale ciśnienia). Ucho wewnętrzne składa się w perilymphatic i endolymphatic system. Drgania strzemiączka przekazywane do systemu perilymphatic do owalnego przedoczodołowe (otwór w otic kapsułki w którym pasuje do podestu strzemiączko), a następnie one przekazywane do systemu endolymphatic, gdzie komórki orzęsione je wykryć.
Ossicle głównym ucha środkowego jest strzemiączko, i to często tylko ossicle zaangażowanych w przekazywanie dźwięków z bębenek do ucha wewnętrznego. Jednak wielu lissamphibians mieć opercular kości pomiędzy podstawy strzemiączka i otic kapsułki i chrzęstnej extracolumella jest obecny w kilku grupach. Ssaki, młoteczek i kowadełko (homologicznych stawowej i kwadratową, odpowiednio) znajdują się między bębenek i strzemiączka.
Ewolucja ucha środkowego

Perspektywy paleontologiczne

Ucha środkowego jest ciekawej strukturze, ponieważ jego morfologii pozwala słuchu wzroku wielu czworonogów oszacować. Studiowania anatomii ucha środkowego Systematyka taksonów nie może być krytyczny bo ostrość słuchu nowoczesne czworonogów może być mierzona dokładniej badania fizjologiczne, ale ucha środkowego daje nam bardzo potrzebne wskazówki o przesłuchanie w wymarłych taksonów. W przeciwieństwie do ucha zewnętrznego i wewnętrznego, ucha środkowego fossilizes łatwo i łatwo jest badany (ucho wewnętrzne jest zachowana, ale jest to wgłębienie w puszce mózgowej i jest trudne do badania w wymarłych taksonów). Mimo to rozwój ucha środkowego ma zaskoczony zoologów od ponad wieku. Nie można zawsze podstawowe pytania o homologii Tympanon bezogonowych (żaby i ropuchy) i bębenek różnych grup lub ostrzegawczą odpowiedział pewnie (Lombard i śruby, 1979).
W wielu czworonogów bębenek jest obsługiwane przez duże emargination z tyłu czaszki. Podobne emargination o nazwie uszu wycięcie znajduje się również na czaszki większość wczesnych stegocephalians, i była uważana za poparli Tympanon. To sugeruje, że tympanonu pojawiła się bardzo wcześnie w ewolucji kręgowców (w dewonie) i że obecne w wielu grupach czworonogów Tympanon strukturę prymitywne odziedziczone przodek. Teoria ta wymaga, że większość wczesnych stegocephalians mają smukłe strzemiączka (kości, który przekazuje dźwięki z bębenek w uchu wewnętrznym) bo masowe strzemiączka nie jest skuteczny w bębenkowej ucha środkowego. Dopiero stosunkowo niedawno, najbardziej znany strzemiączka stegocephalians (temnospondyls i seymouriamorphs) były rzeczywiście dość szczupła.

Ostatnie odkrycie ogromne strzemiączka w Akantostega, wczesne temnospondyls (colosteids) i embolomeres sugeruje, że te taksony nie Tympanon (trzask, 1989). Otic wycięcie tych taksonów może zamiast miał funkcję układu oddechowego i mieści otwarte spiracle (pierwszy szczeliny skrzelowe w ryby). W związku z tym tympanonu prawdopodobnie wystąpił później niż dotychczas sądzono. Laurin (1998) zasugerował, że bębenkowej ucha środkowego prawdopodobnie pojawił się wykształciły trzech do sześciu razy w stegocephalians: w bezogonowych (żaby), w ryjówki (ssaków i Wymarłe), w komory (jaszczurki, krokodyle i ptaki), może być oddzielnie w anapsydów (żółwie i Wymarłe), jeśli żółwie nie są modyfikowane komory, zgodnie z sugestią deBraga i Rieppel (1997), prawdopodobnie w seymouriamorphs, i ewentualnie w niektórych temnospondyls. Jednak jeśli lissamphibians są potomkami temnospondyls, bębenek pojawił się tylko maksymalnie pięć razy u kręgowców. Istnieje ogólna zgoda, że Tympanon istniejące czworonogów pojawił się niezależnie w wszystkich głównych grup: bezogonowych oraz ssaki, gady (raz lub dwa razy w tej grupy, w zależności od rodzaju żółwie). Jednak wobec braku Tympanon w caecilians i salamandry może być prymitywne, jeśli lissamphibians są pochodną lepospondyle występowały lub (odwrócenie) uzyskane, jeśli lissamphibians są potomkami temnospondyls. Ostatecznych wniosków w tej kwestii musi czekać na konsensus na Filogeneza stegocephalians i ewentualnego występowania Tympanon temnospondyls, szczególnie kontrowersyjną. Rzeczywiście, ostatnie opis karbonu schultzei Iberospondylus temnospondyl (Laurin i Soler-Gijon, 2006) sugeruje, że uszu wycięcie tego taksonu był zasłaniany przez płytki kostne. To, wraz z niezawodności strzemiączko, sugeruje, że I. schultzei brakowało Tympanon, ale tego wniosku nie koniecznie zastosować do wszystkich temnospondyls, a nie koniecznie do tych, które są uważane jest blisko spokrewniony z lissamphibians.
Neontological perspektywy.
Lombard i śruby (1979) studiował homologii bębenek i ucha środkowego u płazów żyjących i lub ostrzegawczą. Oni zgodzić które Tympanon żaby nie jest homologiczny tympanonu grupy owodniowców. Lombard i śruby opiera swoje wnioski na szczegółowe badania anatomiczne, koncentrując się przede wszystkim na Systematyka taksonów. Głównym poparcie dla ich teorii polegała na różnice w relacje przestrzenne między rami gałęzi żuchwy nerwu czaszkowego VII, strzemiączka i bębenek bezogonowych, gadów i ssaków.
Referencje

Clack, J. A. 1989. Discovery of the earliest-known tetrapod stapes. Nature 342: 425-430.

deBraga M. and O. Rieppel. 1997. Reptile phylogeny and the interrelationships of turtles. Zoological Journal of the Linnean Society 120: 281-354.

Laurin M. 1998. The importance of global parsimony and historical bias in understanding tetrapod evolution. Part I-systematics, middle ear evolution, and jaw suspension. Annales des Sciences Naturelles, Zoologie, Paris, 13e Série 19: 1-42.

Laurin M. & R. Soler-Gijón. 2006. The oldest known stegocephalian (Sarcopterygii: Temnospondyli) from Spain. Journal of Vertebrate Paleontology 26: 284-299.

Lombard, R. E. & J. R. Bolt. 1979. Evolution of the tetrapod ear: an analysis and reinterpretation. Biological Journal of the Linnean Society 11: 19-76.


O tej stronie

Narodowym Muzeum d’Histoire Naturelle, Paryż, Francja
Korespondencja dotyczące tej strony należy kierować do Michel Laurin w [email protected]

Comments are closed.